دنیا بدون ما یعنی هیچ
زندگی کن حتی اگه...
دنیا بدون من، هیچه… بدون تو هم، هیچه…
امید، انرژی، شادی، خانواده رو دریاب…
روزی که متولد میشی! دنیا پر از عزیزان و دوست، آشنا و همسایه و خانواده ست…
آره پدر، مادر، خواهر، برادر…
وقتی یکیشونو از دست میدی…
دیگه دوست نداری زندگی کنی! زندگی میشه اجباری ترین حالت ممکن!
شاید، اعتراض به افرادی کنی که دور تو حلوا درست میکنند برای پدری یا عضو از خانواده که از دست رفته!
شاید، بجنگی، بغض کنی، گریه کنی!
یکسال، چهل روز، دو سال، دو سال و اندی!
بعد از سه سال به خودت میای، میبینی موهای سفیدت بیشتر شده و پوستت به تحلیل رفته!
به خودت میای میبینی غذاها، بیمزه شدند…
لباسهات قشنگ نیستن و آدمها، مگسانند کرد شیرینی! چون دیگه نیستن و خودتی و خدای خودت!
پس رفیق، تا هستی و زندهای، لطفاً زندگی و هستی رو دریاب…
تنهایی رو بغل کن با خاطرات خوشش…
فک نکن چون نیست، نیست شده همه چیزهای شیرین زندگیت…
بجنگ، لباس مشکی نپوش با هر چیزی که مانع زندگی کردنت میشه بجنگ و زندگی رو از نامردترین داستان واقعی روزگار، پس بگیر.
زندگی کن حتی اگه زندگی شوخی نبود…
